Divinasyon ve Büyü Sözlüğü

Tarotun çevresindeki sözcük dağarcığı için sade tanımlar: diğer divinasyon biçimleri, ritüel ve halk büyüsünden terimler ve okuyucuların kendi pratiklerini anlatmak için kullandığı kelimeler.

Tarot pratiği

Majör Arkana: Aptal’dan Dünya’ya kadar numaralanmış 22 koz kartı; genellikle gündelik ayrıntılardan çok, bir hayatın büyük güçleri ve dönüm noktaları olarak okunur.
Minör Arkana: Asalar, Kupalar, Kılıçlar ve Tılsımlar’dan oluşan 56 seri kartı; sıradan hayatın dokusunu kapsar: iş, duygu, düşünce ve maddi koşullar.
Saray kartları: Her serideki Prensler, Şövalyeler, Kraliçeler ve Krallar; ya soruya dahil olan kişiler ya da danışanın takındığı bir tavır olarak okunur.
Açılım: Çekilen her karta sabit bir pozisyon ve dolayısıyla yanıtlaması gereken sabit bir soru atayan düzen.
Danışan: Okumanın kendisi için yapıldığı kişi; kartları karan o olsun ya da olmasın, soruyu getiren kişidir.
Ters kart: Baş aşağı gelen kart; düz anlamının basit zıddı olarak değil, aynı enerjinin tıkanmış, gecikmiş, içselleştirilmiş ya da abartılmış hâli olarak okunur.
Gösterge kart: Danışanı ya da sorunun konusunu temsil etmek üzere önceden seçilip açılımın merkezine konan kart.
Tarot günlüğü: Okumaların sürekli kaydı: kartlar, pozisyonlar, soru ve sonrasında gerçekten ne olduğu. Tek tek çekimler böyle bir pratiğe dönüşür.
Deste arındırma: Okumalar arasına bir ara koymak için yapılan küçük ritüeller: tütsü, ay ışığı, desteye vurmak ya da kartları sıraya dizmek.
Desteyi kesmek: Karılmış desteyi dağıtmadan önce bölmek; bazı okuyucular kesimin alt kartını, okumanın genel teması olarak çevirir.
Günlük çekim: Her gün bir kart çekip akşam ona geri dönmek; okuyucuların bir desteyi ezberle değil, deneyimle öğrenmesinin standart yolu.
Rider-Waite-Smith: A. E. Waite’in tasarımına göre Pamela Colman Smith’in resimlediği 1909 tarihli deste; sahneli Minör Arkana’sı onu çoğu modern destenin referans noktası yaptı.

Divinasyon biçimleri

Divinasyon: Kart, zar, kemik, duman, su ya da kura gibi yapılandırılmış ve rastlantıya dayalı bir yöntemi içgörü için bir kışkırtıcı olarak kullanan her pratik.
Orakl kartları: Tarotun aksine sabit bir yapısı ya da kart sayısı olmayan desteler; her deste kendi görsel ve mesaj dağarcığını tanımlar.
Kartomansi: Genel olarak kartlarla divinasyon; sıradan 52’lik iskambil destesiyle yapılan okumaları da kapsar.
Lenormand: Kart kart değil, kombinasyonlar hâlinde okunan 36 kartlık sistem; anlamları tarota göre daha keskin ve daha birebirdir.
Scrying (bakı): Yansıtıcı ya da hareketli bir yüzeye — siyah ayna, durgun su, kristal, mum alevi — imgeler belirene dek bakmak.
Sarkaç: Bir ipe bağlı ağırlık; küçük ve büyük ölçüde istemsiz salınımları evet/hayır yanıtı olarak okunur. Bir tür radyestezi.
Rünler: Eski İskandinav ve Germen alfabelerinin harfleri; bir keseden çekilir ya da atılır, tek tek veya küçük açılımlar hâlinde okunur.
I Ching: Madenî para ya da civanperçemi saplarıyla 64 heksagramdan birinin kurulduğu, her birinin klasik bir yorumu olan Çin kehanet sistemi.
Kahve falı (tasseografi): Fincanda kalan çay yaprağı ya da kahve telvesi biçimlerini okumak; kenar, çeper ve dip konumuna göre yorumlanır.
Bibliomansi: Bir kitabı rastgele açıp gözün ilk düştüğü satırı yanıt olarak okumak.
Numeroloji: Sayılara ve isim ile tarihlerden türeyen toplamlara anlam yüklemek; tarotta as’tan ona kadar sayı kartlarının ortak ipini kurar.
Astroloji: Gezegen ve burç konumlarından anlam okumak; tarot, gezegen ve zodyak karşılıklarını buradan ödünç alır.
El falı: Elin çizgilerini, tepelerini ve biçimini mizaç ve koşulların haritası olarak okumak.
Rüya yorumu: Tekrarlayan rüya imgelerini kişisel bir sembol kümesi olarak ele almak; okuyucular çoğu zaman rüya ve tarot günlüğünü aynı deftere tutar.

Ritüel ve halk büyüsü

Ritüel: Bir eşiği işaretlemek ve uygulayıcıyı belirli bir zihin durumuna sokmak için bilinçli biçimde tekrarlanan eylem dizisi.
Büyü: İşlenmiş bir niyet: sözler, nesneler ve jestlerin belirli bir sonuca yönelik sabit bir usulde birleştirilmesi.
Niyet: Bir çalışmanın başında dile getirilen tek ve net amaç; tarotta, kartları karmadan önce bağlandığınız sorudur.
Sigil: Bir niyet cümlesinin soyut bir işarete yoğunlaştırılması; böylece amaç, cümle olarak tekrar okunmadan taşınabilir ve ona bakılabilir.
Mum büyüsü: Hazırlanmış ve üzerine yazı kazınmış bir mumu, bir niyet için zamanlayıcı ve odak olarak kullanmak; renk karşılıklara göre seçilir.
Ay evreleri: Pratik için takvim olarak kullanılan büyüme-küçülme döngüsü: yeni ay başlangıçlar, dolunay doruk, küçülen ay bırakmak içindir.
Sunak: Araçların, kartların ve adakların tutulduğu ayrılmış bir yüzey; pratiği sabit bir yeri olan bir şeye dönüştürür.
Tılsım: Belirli bir durumu çekmek için yapılmış ya da kutsanmış nesne; bir şeyi uzak tutmak için taşınan muskadan farklıdır.
Muska / nazarlık: Zararı savuşturmak için takılan ya da taşınan koruyucu nesne; Anadolu ve Akdeniz’de en bilinen örneği nazar boncuğudur.
Tütsüleme: Bir sıfırlamayı işaretlemek için nesneleri ya da bir odayı ot veya reçine dumanından geçirmek; yerel gelenekler tek bir bitki yerine yakında yetişeni kullanır.
Karşılıklar: Bir kartı, gezegeni, elementi, rengi, günü, otu ve taşı birbirine bağlayan tablolar; böylece biri diğerinin yerine geçebilir.
Dört element: Ateş, Su, Hava ve Toprak; tarotta Asalar, Kupalar, Kılıçlar ve Tılsımlar’a; ayrıca irade, duygu, düşünce ve bedene eşlenir.
Grimoire (büyü defteri): Çalışmaların, karşılıkların ve sonuçların tutulduğu kişisel defter; bir pratiğin yeniden icat edilmek yerine tekrarlanıp düzeltilebilmesi için.
Uzaklaştırma: Çekmeye değil, uzaklaştırmaya yönelik çalışma: bir şeyi kapatmak, göndermek ya da başka bir çalışma öncesi alanı temizlemek.
Çember çizmek: Çalışma alanının çevresine geçici bir sınır çizmek; başta açılır, sonda kapatılır, böylece seansın sınırları olur.
Benzetme büyüsü: Benzerin benzeri etkilediği ve parçanın bütünü temsil ettiği ilke; bebek, düğüm ve fotoğraf kullanımının ardındaki mantık.
Halk büyüsü: Herhangi bir resmî sisteme bağlı olmadan aktarılan ev pratikleri; tuz, ekmek, iplik, su, anahtar gibi sıradan malzemelerle.
Kavanoz büyüsü: Kap tılsımı: yazılı niyetin otlar, tuz ya da küçük nesnelerle bir kavanoza mühürlenip çalışmanın etki etmesi istenen yerde tutulması.
Düğüm büyüsü: Niyeti bir ipe, her seferinde bir düğüm atarak bağlamak ve bağlananı serbest bırakmak için sonradan çözmek.

Kişisel pratik

Sezgi: Kitaptaki anlamdan önce gelen, hızlı ve gerekçesiz okuma; çoğu okuyucu bunu, sınanacak bir ilk taslak olarak görür, tek söz sahibi olarak değil.
Eşzamanlılık: Nedensel bağı olmayan anlamlı bir rastlantı; Jung’un, rastgele çekilen bir kartın neden yine de tuttuğunu anlatmak için önerdiği kavram.
Gölge çalışması: Bir durumun bakmak istemediğiniz yanlarını bilerek okumak; ters ve zor kartlar bunun olağan giriş kapısıdır.
Topraklanma: Bir okumadan sonra dikkati bedene ve odaya geri getirmek; böylece seans sürüklenip gitmek yerine biter.
Tezahür: Bir sonucu açıkça ifade edip sürekli görüş alanında tutarak ona doğru çalışmak; tarotta genellikle hedef imge olarak seçilen bir kartla eşleştirilir.

← Tarot kütüphanesine dön

mezulla’daki tarot içeriği kişisel düşünme ve keşif amaçlıdır. Tıbbi, hukuki, finansal veya ruh sağlığı tavsiyesinin yerini tutmaz.